Legkaart, bou?

Ingebore stadsmeisie van formaat. 

Die formaat van haar lewe uitbeplan soos n legkaart: stukkie vir stukkie,  stap vir stap,  trap vir trap,  behalwe vir een stukkie wat nie in haar lewenslegkaart wou inpas nie… 

Alles pas in mekaar – stelselmatig geformuleerde metodiese beheerde planne,  wat op die ouend tot haar ”oomblik van volmaakte sintese” en spoglegkaart sou lei.

Behalwe… Daar was n stukkie wat nie wou pas nie.

Na baie wrik en wroeg en probeer om te forseer dat die stukkie moet pas, lyk die prentjie nie meer mooi nie.

Oplaas, deurmekaar in die warboel van stadsliggies,  teerpaaie en gevoel,  besef sy: dis sy.

HAAR stukkie pas nie.  Sy was nie deel van daai legkaart van die stad nie.

Haar lewe kon nie bestaan uit ” beheerde metodiese stappe” en trappe en trappe tot sy ten einde die groter prentjie van die bokant van ‘n wolkekrabber moes sien nie.

Nee.

Haar lewe was eerder n foto–n hele string fotos, deur die lens van bewondering.

Dit was n mik en druk sonder onnodige aksies of ompad bybedoelings.

Haar lewe was eenvoud-wel n mengelmoes kardoes vol kleurvolle herinneringe,  herinneringe wat oor vlaktes van haar lewe se blomvelde,  grondpaaie en graslande gestrooi is.

Haar lewe was die koppies wat nog geklim moes word,  en die plaashekke waaroor sy nog moes klouter om al HAAR skape weer in die kraal te jaag.

Dit was sy – die stukkie wat nie in die stad se legkaart kon pas nie.

Irisse kan mos nie op teerpaaie groei nie.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s