Sonsondergang

My hart tap leeg in ‘n enkele sonsondergang.

Die laaste krat Pinotage is oor die hemele uitgesmyt
en ek sluk elke sekonde,

sonder huiwer.
Sonder spyt.

Ek skink eers vir my n konserwatiewe glas,

en glo ander klink saam op dit wat was,
wat is en wat sal.

Dan smul-sluk ek die oomblik af,
En verdrink verder in die prent prag van hierdie lelike stad.

My Sondagmiddag skaterlag slaan teen die Blaauwberg-golwe vas.
Dit tuimel roekeloos in dronkenskap

en breek: n kristalglas oor die strand.

Die Suidooster sweep my saligheid op en stort dit dan oor die dorre, droe stad.

Sonsondergang. Soms ondergang.

Dat sielsgeluk slukkies stuk stuk oor n stad sal hang.
En Maandagoggend saam met die vullis opgevee word en weer moet maatsmaak in die (wan) hoop op niemandsland.

Advertisements

Wen of verloor…

Ons verloor onsself in die kakofonie van ‘n gewone dag as gewone mense.

Ons vereenselwig onsself met dinge aan die voetsteen van ons vuurmaakplek en streel ons vepletterde toewyding met troospryse.

Is ons bang

vir dit wat ons kan

wees?

‘n Gebroke gees, wat sukkel om bybel te lees want die gedagtes spring rond tussen die letters en mooi geskryf.

Maar jy mis die punt.

Jy moet onvoorwaardelik, onbaatsugtig jouself oopskeur en blootstel aan die lewe-

want DIT is wat werklike wenners doen.

Boelie

“Julle wou my verneder.
Julle wou my verweer ,
My verbrokkel – verbreek.
En my klere skeur.

Tog geskop, gestoei.
Geknak. Geknoei.

En die boeie
van JOU ongevraagde intimidasie
hou honger hande hulpeloos agter my rug vas.

Jy pis en moan oor my voorvaders en jou voorvaders en die gesuffer en a-part-heid, en sleg wit mense,
terwyl ek jou pis moet drink uit ‘n jannie-verjaar koeldrank koppie uit…

Maar Jan is dood.

En grootmense hoef nie jou pis op te drink nie. “

Digterlike vry-heid

Digkuns pamperlang jou siel,

of voer dit vir die voels.

Kaal.  Trek hóm uit

en vertoon jou naakte rondings:

ongeskonde beendere toegevou

in vlees en bloed.

Ons masseer die ongewildheid

krampend, kreunend,

uit ń jong taal se groeiende spierweefsel uit.

Digkuns is al wat nodig is om my siel se epiteelselle te voer

en daar doer

tussen lang vleiriete, bamboes en ryg kankerbossie

stort ek vrylik my siel se digter-kuns mis,

In ń modderbad.

In ń nuwerse gedig,

en ek’s bly ek vry in AFRIKAANS.