Gautrein (voor) uitsigte

Ek sit vanoggend ongemaklik op my gewone blou gautrein sitplek oppad nerens heen.
Ek bekyk die klein hoekie van ons land.

Ek verstaan nie.

Wat gaan aan?
Is dit dan deel van die plan?
Om alles so te vermorsel, verwerp en verbrand?
Die stukkies aarde tussen verbouings verbreek.
So teer en seer
Dra soveel puin…

Is daar n plan? Of fok ons maar net aan, sonder om vir n oomblik te dink aan meer as net man?

Selfsugtige mense le verstrooi oor ons verpletterede aardkors.

Ingewerk soos kunsmis op die lande.
Maar ons plant nie.
Ons brand.
En nou word grond net sand.

Is dit die moeite werd om (deur) die lewe bakhand te loop, en net vat?

Advertisements

Sonsondergang

My hart tap leeg in ‘n enkele sonsondergang.

Die laaste krat Pinotage is oor die hemele uitgesmyt
en ek sluk elke sekonde,

sonder huiwer.
Sonder spyt.

Ek skink eers vir my n konserwatiewe glas,

en glo ander klink saam op dit wat was,
wat is en wat sal.

Dan smul-sluk ek die oomblik af,
En verdrink verder in die prent prag van hierdie lelike stad.

My Sondagmiddag skaterlag slaan teen die Blaauwberg-golwe vas.
Dit tuimel roekeloos in dronkenskap

en breek: n kristalglas oor die strand.

Die Suidooster sweep my saligheid op en stort dit dan oor die dorre, droe stad.

Sonsondergang. Soms ondergang.

Dat sielsgeluk slukkies stuk stuk oor n stad sal hang.
En Maandagoggend saam met die vullis opgevee word en weer moet maatsmaak in die (wan) hoop op niemandsland.

Wen of verloor…

Ons verloor onsself in die kakofonie van ‘n gewone dag as gewone mense.

Ons vereenselwig onsself met dinge aan die voetsteen van ons vuurmaakplek en streel ons vepletterde toewyding met troospryse.

Is ons bang

vir dit wat ons kan

wees?

‘n Gebroke gees, wat sukkel om bybel te lees want die gedagtes spring rond tussen die letters en mooi geskryf.

Maar jy mis die punt.

Jy moet onvoorwaardelik, onbaatsugtig jouself oopskeur en blootstel aan die lewe-

want DIT is wat werklike wenners doen.

Boelie

“Julle wou my verneder.
Julle wou my verweer ,
My verbrokkel – verbreek.
En my klere skeur.

Tog geskop, gestoei.
Geknak. Geknoei.

En die boeie
van JOU ongevraagde intimidasie
hou honger hande hulpeloos agter my rug vas.

Jy pis en moan oor my voorvaders en jou voorvaders en die gesuffer en a-part-heid, en sleg wit mense,
terwyl ek jou pis moet drink uit ‘n jannie-verjaar koeldrank koppie uit…

Maar Jan is dood.

En grootmense hoef nie jou pis op te drink nie. “