Wen of verloor…

Ons verloor onsself in die kakofonie van ‘n gewone dag as gewone mense.

Ons vereenselwig onsself met dinge aan die voetsteen van ons vuurmaakplek en streel ons vepletterde toewyding met troospryse.

Is ons bang

vir dit wat ons kan

wees?

‘n Gebroke gees, wat sukkel om bybel te lees want die gedagtes spring rond tussen die letters en mooi geskryf.

Maar jy mis die punt.

Jy moet onvoorwaardelik, onbaatsugtig jouself oopskeur en blootstel aan die lewe-

want DIT is wat werklike wenners doen.

Advertisements

Boelie

“Julle wou my verneder.
Julle wou my verweer ,
My verbrokkel – verbreek.
En my klere skeur.

Tog geskop, gestoei.
Geknak. Geknoei.

En die boeie
van JOU ongevraagde intimidasie
hou honger hande hulpeloos agter my rug vas.

Jy pis en moan oor my voorvaders en jou voorvaders en die gesuffer en a-part-heid, en sleg wit mense,
terwyl ek jou pis moet drink uit ‘n jannie-verjaar koeldrank koppie uit…

Maar Jan is dood.

En grootmense hoef nie jou pis op te drink nie. “

Digterlike vry-heid

Digkuns pamperlang jou siel,

of voer dit vir die voels.

Kaal.  Trek hóm uit

en vertoon jou naakte rondings:

ongeskonde beendere toegevou

in vlees en bloed.

Ons masseer die ongewildheid

krampend, kreunend,

uit ń jong taal se groeiende spierweefsel uit.

Digkuns is al wat nodig is om my siel se epiteelselle te voer

en daar doer

tussen lang vleiriete, bamboes en ryg kankerbossie

stort ek vrylik my siel se digter-kuns mis,

In ń modderbad.

In ń nuwerse gedig,

en ek’s bly ek vry in AFRIKAANS.